Johnny Cash - "Hurt"-Βαθιά ανθρώπινο, βαθιά συγκινητικό...

Johnny Cash - "One"-Βαθιά ανθρώπινο, βαθιά συγκινητικό...

Χαλκέντερος

Το τραύμα ξεχειλίζει  χαρά
η ηδονή εκβάλει στο πόνο
το δάκρυ αναβρύζει
το γέλιο πηγάζει
το σώμα που λάτρεψες πια δεν υπάρχει

Σφαίρα μελλοντικών προβλέψεων
το πνεύμα
κεραυνοβολεί το σύμπαν ερέβη

Ρωγμές αστεριών
σκόνη γαλαξιών
κομήτες πυρινων γλωσσών
γαλβανίζουν τη νιότη

Εκτορας κι Αχιλλέας
με αγγέλων φτερά
σε προκρούστεια κλίνη
ρεμβάζω-ΝΒ

Κασσώπη

Ερωτικοί αρχαίοι τόποι
μάρμαρο οι γλουτοί
αρχαιοελληνικές κολόνες
οι Καρυάτιδες
αποκαλύπτουν
τα γυμνά γόνατά τους.



Φεγγάρι ο ήλιος
χλομιάζει από ηδονή
καθώς το μεσημέρι δύει
στη σχισμή του στήθους σου.

"Εν ειρήνη" αναπαύονται οι κατακτητές..
Απαλλαγμένη από τον πολιτισμό
η Πανσέληνος
γονιμοποιείται
στα ερείπια
ερωτικών αρχαίων τόπων.-ΝΒ

Ελευθερία!- (πνευματικός φασισμός)

Θα κατακτήσω την Αθήνα
όπως οι Γερμανοί το 40.

Μα σε αντίθεση με εκείνους που έσπειραν το λιμό
και το θάνατο θα προσφέρω άφθονη πνευματική τροφή
έτσι που οι υπερμεγέθεις εγκέφαλοι των Αθηναίων να μην
χωρούν πια στους συρμούς του μετρό
παρα μόνο να περπατούν
κάτω από τον έναστρο ουρανό ή τον μεσημεριάτικο ήλιο.

Θα βομβαρδίσω την Αθήνα με Παρθενώνες
έτσι που το μνημείο του πολιτισμού
να χάσκει κοινότοπο
ανάμεσα σε εκατομμύρια αντίγραφα του.

Θα εξαπολυσω τους μαυραγοριτες του πνεύματος
να αγοράσουν την ψυχή της πόλης για ένα τενεκέ
λάδι -εκχύλισμα σοφίας  πανάρχαιας
από το  οποίο υποχρεωτικά όλοι θα πρέπει να πιουν
έτσι που η υποδούλωση στη λογική
η τυφλή υποταγή στη γνώση
η απόλυτη πνευματική σκλαβιά
θα κορυφώνονται
θα κορυφώνονται οργασμικα
στην πιο πρωτόγνωρη για την ανθρωπότητα...

Ελευθερία!

-ΝΒ

Το Φλας

Ξαφνικά το φλας του αυτοκινήτου

                                                       άρχισε να αναβοσβήνει όλο και πιο γρήγορα






Κάποια στιγμή συντονίστηκε
                                                με τους χτύπους της καρδιάς μου

έτσι που ολόκληρη η ζωή μου 

                                                 φανηκε οτι θα έπαιρνε μια απότομη στροφή





Μα ευτυχώς
                    γρήγορα επανήλθε......



Και προχώρησα "ίσια"....-ΝΒ

Ψυχοθεραπεία, τι είναι;

Ας υποθέσουμε ότι η ψυχή είναι ένα όργανο.
Ας υποθέσουμε ότι σε κάθε στρες το όργανο αυτό πρέπει να παίζει μια μελωδία που μας χαλαρώνει.

Ας υποθέσουμε ότι για κάποιο λόγο ανεξήγητο από τις πέντε χορδές του οργάνου εμείς εμμονικά
χρησιμοποιουμε μόνο τη μια.
Αυτό φαίνεται να μας καλύπτει για κάποιο διάστημα.
Μα να που κάποια στιγμή ο...........

ΔΑΙΔΑΛΟΣ(2)

Μπορεί οι βασιλιάδες και οι ημίθεοι να μας τελείωσαν και δύσκολα να μπορούμε να βρούμε ταυτίσεις με τραγικούς ήρωες και αρχαία δράματα υπάρχει όμως ένας μισομυθολογικος ήρωας που συμπυκνώνει στη ζωή του τα αδιέξοδα  της τεχνολογικής προόδου της  εποχής μας με τρόπο που σοκάρει ως προς την επικαιρότητα της η βαθύτερη ψυχολογική του τοποθέτηση: ο Δαίδαλος!
Πρόσωπο αμφιλεγόμενο με πολυτάραχη ζωή ο Δαίδαλος τραμπαλίζεται μεταξύ δημιουργικότητας και καταστροφής.
Εφευρετικός εραστής της γνώσης και πρωτοπόρος δαμαστής της τεχνολογίας ο Δαίδαλος μας εμφανίζεται ως το αρχέτυπο του τεχνοκράτη που θέτει τις ικανότητες του στην επιδίωξη τεχνολογικών επιτευγμάτων που όμως σαν κατάρα φέρνουν μέσα τους και το σπέρμα της καταστροφής.
Παρόλα αυτά σε όλη τη διαδρομή του ο Δαίδαλος ποτέ δεν διστάζει μπρος την πρόκληση της δημιουργίας αδιαφορώντας προκλητικά για ηθικά διλήμματα και προσεγγίζοντας κάθε στόχο  σαν  μεθυσμένος  από την ηδονή της προσωπικής του επιτυχίας ως επιβεβαίωση της παντοδυναμίας του.
Από το φθονερό σπρώξιμο του ανιψιού του από τον βράχο της Ακρόπολης για να μην ξεπεράσει τη δόξα του και την φυγή του στη Κρήτη, μέχρι την

ΔΑΙΔΑΛΟΣ

Υπέροχος καιρός βαραίνει τη συνείδησή μου



Σύννεφα μαύρα πυκνά ρίχνουν στάλες τις ενοχές μου

Ποτίζει η πλάση στην αγωνία μου.

Σκοτεινά ρυάκια οι θλίψεις τρέχουν χειμαρρώδεις προς τη θάλασσα

Λάσπες, χαμόσπιτα, ξεριζωμένοι βράχοι, τοίχοι σαθροί....

                                            Στρόβιλοι οι αιθέρες γκρεμίζουν.





Θα καθαρίσει ξανά.



Σαν λάμψει ο νεογέννητος Ικαρος θα φορέσει τα φτερά της ματαιοδοξίας μου

Και με χαρά παιδική θα σκiάσει  τον Ηλιο


Πριν  το νήμα η νιότη του κόψει....

Ρακοσυλλέκτης

       ( Σμικρυνθείτε!
                                                                        Οθόνες να συμπιέσουν τη σκέψη
                                                                           Σε φράσεις υπερηχητικές
                                                                     Οι ταχύτητες πια ξεπέρασαν την επικοινωνία....)

                   














                  Ρακοσυλλέκτης




Τα βράδια ψάχνω στα σκουπίδια σας
Πολύτιμο ότι πετάτε για μένα!


Ποιητές δυσνόητοι

στεφανωμένοι με καρπουζόφλουδες
Λογοτέχνες βαρετοί 

παίρνουν γεύση από τα αποφάγια σας
Ζωγράφοι κι αρχιτέκτονες 

τσαλακωμένοι για καυσόξυλα




Καλλιτέχνες πληθωρικοί
Διανοούμενοι μακροσκελείς
Ολη η έκταση του ανθρώπινου πνεύματος
Που δεν χωράει πια στη μηχανή



Πλούσια σε πολιτισμό τα σκουπίδια σας

Τι άλλο είναι η βαρβαρότητα;

CHARLIE HEBDO- Είμαι "προσβλητικός" τι να κάνω;;;;

Ξεχάστηκα προχθές Παρασκευή κι έψησα κρέας

«Πρόσβαλλα» το Χριστιανισμό κι αφιονισμένοι Ιεροξεταστές με πυρπόλησαν.

Ξέφυγε λίγο η φαντασία μου κι έφτιαξα ένα σκίτσο του Μωάμεθ

«Πρόσβαλλα» το Ισλάμ κι ιέρακες Ιμάμηδες με επικήρυξαν.

Ξέμεινα στο χωριό από προμήθειες κι η αγελάδα ήταν πειρασμός

«Πρόσβαλλα» τον Ινδουισμό και πλήθος γιόγκι γοργοπόδαροι με κυνήγησαν.

Χρεοκοπημένος αναγκάστηκα να δουλεύω Σάββατα

«Πρόσβαλλα» τον Ιουδαϊσμό κι εξοργισμένοι πατριάρχες διέρρηξαν τα ιμάτια  τους

και με λιθοβόλησαν

Κείνο το ξύλινο αφρικάνικο Τοτέμ το καψα  χθες  βράδυ από το κρύο

«Πρόσβαλλα» το Τοτεμισμό και μάγοι ολόμαυροι  μ'  αρχαίες  κατάρες και ξόρκια ακατάλυτα με στοίχειωσαν.

Για τον Κομφούκιο, τον Λάο Τσε, τον Βούδα,τον Σιντοϊσμό ότι κι αν κάνω ότι κι αν πω ειναι μια «προσβολή»

Λες στίφη μυριοπληθή  θρησκομανών  να με κύκλωσαν;;;

Είμαι «προσβλητικός» τι να κάνω;;;;;

Να τους στείλω όλους «στο Διάολο»;!;!;!:!

(πίσω στην) Πόλη

       Πόλη.

Οι άνθρωποι είναι η Φύση.

Λουλούδια ανθίζουν

Παίζοντας μπάλα

Στον ακάλυπτο.

Ευθυτενή κυπαρίσσια

Συγκρίνουν τις καριέρες τους

Στα μεσημεριανά καφέ.

Μια νεαρή τριανταφυλλιά

Ανοίγει τα στήθη της

Στον Ηλιο.

Κι ο πλάτανος στο μπαλκόνι

Αποκαμωμένος από το μπετόν

Αποκοιμιέται φθινοπωρινά

Στις αναμνήσεις του

Από το χωριό.

Κάτω από την πλατεία

Νοτισμένο χώμα μυρίζει.  (Αφιερωμένο στη Ζz-Αυγουστος 2014)

Τι απέγινε η Ισότητα;

Δεν είμαστε «ίσα κι όμοια».
Είναι «ίσα κι όμοια» ο εργαζόμενος με τον εργοδότη του;
Είναι «ισα κι όμοια» οι δικαστικοί και οι στρατιωτικοί με τις καθαρίστριες;
Είναι «ισα κι όμοια» η πλούσια Γερμανία με την χρεοκοπημένη Ελλάδα;
Είναι «ισα κι όμοια» ο Έλληνας με τον Μετανάστη;;
Δεν είμαστε ίσα κι όμοια.
Και σύμφωνα με τους κυβερνώντες μας ούτε πρέπει να γίνουμε.
«Η Ανισότητα εντείνει τον ανταγωνισμό και είναι αξία κοινωνικής προόδου» αυτό δεν προπαγανδίζει η ντόπια και διεθνή ελίτ σε μια προσπάθεια να ξεμπερδέψει με την έννοια της Ισότητας που κυριάρχησε μετά τη Γαλλική επανάσταση;;;
Και τι περιμέναμε ότι προπαγανδίζοντας την ανισότητα ως κοινωνικό ιδανικό δεν θα επηρέαζε και την δικαιοσύνη, την ερμηνεία του Νόμου όπου βλέπουμε μια αριστοκρατικού τύπου απόφαση που θεωρεί δικαστικούς και στρατιωτικούς πυλώνες του κράτους που θα πρέπει να προστατευθούν από τη κρίση μεταθέτοντας τα βάρη της αποκλειστικά στους υπόλοιπους πολίτες;;;
Πόσο μακριά βρίσκεται αυτή η απόφαση από το καθεστώς................

Παρακμή

Ακολούθησε μια παγωμένη Άνοιξη

Χλωμές αχτίδες  χάραζαν   στα  πρωινά 

διαδρομές  πικρές

με σμήνη  κάτασπρων   χελιδονιών

Δέντρα μπουμπούκιαζαν στη θλίψη

στείρους χυμούς

για τους ανόρεκτους βόμβους ή τις σιωπές των μελισσών 

Στις ακυβέρνητες πολιτείες

σπασμένοι κάβοι θρηνολογούσαν

στις άσκοπες  χειρονομίες  των ναυαγών

την αέναη φυγή των οριζόντων προς  τις

ζεστές  χώρες του Νότου

Μα ξαφνικά συνέβη

Ένας  αθώος κεραυνός  ξέσκισε με μιας όλα τα γέρικα κατάρτια

Και πάλι από την αρχή ξεκινήσαμε

με υποσχέσεις χιλίων άστρων για οδηγό

το γνώριμο ταξίδι προς το Άγνωστο.

Πόσο βλάκες μας θεωρούν;;;;;

Εδώ και 20 χρόνια ζούμε στον αστερισμό της βίας.

Η βία ιδεολογικοποιημένη ως νεοφιλελευθερισμός από την κυρίαρχη πολιτική και οικονομική τάξη προπαγανδίζεται εντατικά ως παράγοντας  κοινωνικής ανάπτυξης, σύμφυτο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης, προϋπόθεση της οικονομικής προόδου.

Γενιές ανθρώπων μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου συστηματικά καλούνται να υιοθετήσουν τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού που μας αποκαλύπτουν ότι ο άνθρωπος είναι ένα ανταγωνιστικό, επιθετικό ον με κύριο χαρακτηριστικό την απληστία και την ακάματη επιδίωξη του κέρδους, ότι ο συνάνθρωπος δεν είναι παρά ένας αντίπαλος στον «αγώνα για την επιβίωση» απ τον οποίον επιζούν μονάχα οι «καλύτεροι».

Γενιές νέων ανθρώπων βομβαρδίζονται με τις αξίες του «ατομισμού» και της «ανταγωνιστικότητας» που δεν μπορεί παρά να έχει «νικητές» και «χαμένους» ενώ οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι περιθωριοποιημένοι περιγράφονται ως παράπλευρες και αναπόφευκτες  απώλειες στον «δρόμο προς την ανάπτυξη».

Εξίσου καθαγιάζεται η βία της εξουσίας που ζητάει επιτέλους να «απελευθερωθεί» από την μόνη τροχοπέδη τα εργασιακά, κοινωνικά, και πολιτικά δικαιώματα ενώ λοιδορούνται και καθυβρίζονται ως «γραφικοί», «απολιθώματα» ή αθεράπευτα «ρομαντικοί» όσοι ελάχιστοι επιμένουν να μιλούν για τις αξίες της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της ισότητας.

Η βία του νεοφιλελευθερισμού στο όνομα του ρεαλισμού και της ωμής πραγματικότητας νομιμοποιείται και απενεχοποιείται ως φυσική συνέπεια της ανθρώπινης συμβίωσης.

Κι ακόμη περισσότερο μεταβάλλεται σε κοινωνικό ιδανικό και στόχο.

Δεν είναι η βία ως μέσο που συναντάμε σε άλλου τύπου πολιτικές ιδεολογίες ( πχ μαρξισμός), δεν είναι η βία ως  προϋπόθεση για το πέρασμα στην αταξική κοινωνία της σοσιαλιστικής ολοκλήρωσης, είναι η βία ως αναπόσπαστο συστατικό της ιδανικής νεοφιλελεύθερης κοινωνίας- της μοναδικής μορφής κοινωνικής οργάνωσης όπως το «Τέλος της Ιστορίας» επιτάσσει που μπορεί να υπάρξει, της κοινωνίας της αγοράς, διαρκής και αιώνια πραγματικότητα που όχι μόνο δεν πρέπει να μετριαστεί αλλά αντιθέτως να την υπηρετήσουμε όλοι με την μεγαλύτερη προσήλωση.

Κι όμως με αφορμή τα πρόσφατα επεισόδια  οι ιδεολογικοί εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού, άνθρωποι που σταδιοδρόμησαν πολιτικά υπηρετώντας τη βία της «ανταγωνιστικότητας» και του «απενεχοποιημένου κέρδους», ξαφνικά φοράνε την μάσκα του χριστιανού οσιομάρτυρα και μας καλούν να « καταδικάσουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται».

Ναι ας ξεκινήσουμε από την καταδίκη της μοναδικής ιδεολογίας που ανάγει την βία και την επιθετικότητα σε αξία κοινωνικής προόδου

Ναι ας καταδικάσουμε την βία του νεοφιλελευθερισμού κι επιτέλους ας αναρωτηθούμε:

Πόσο βλάκες μας θεωρούν;

Και για πόσο η ανοχή μας θα συναγωνίζεται σε βάθος τo απύθμενο πολιτικό τους θράσος;

ΥΓ : Αγκάθι φαρμακερό της "ανταγωνιστικής" εξαγρίωσης των ανθρώπινων,κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων είναι ακριβως ο Νεοναζισμος.

Ρίχνουν το λίπασμα του κοινωνικού δαρβινισμού, αποθεώνουν την επιθετικότητα και την επιβίωση του ισχυρότερου και μετά  σκύβουν υποκριτικά να κόψουν τα ναζιστικά ζιζάνια που οι ίδιοι με την πολιτική τους εξέθρεψαν.