ΔΑΙΔΑΛΟΣ(2)

Μπορεί οι βασιλιάδες και οι ημίθεοι να μας τελείωσαν και δύσκολα να μπορούμε να βρούμε ταυτίσεις με τραγικούς ήρωες και αρχαία δράματα υπάρχει όμως ένας μισομυθολογικος ήρωας που συμπυκνώνει στη ζωή του τα αδιέξοδα  της τεχνολογικής προόδου της  εποχής μας με τρόπο που σοκάρει ως προς την επικαιρότητα της η βαθύτερη ψυχολογική του τοποθέτηση: ο Δαίδαλος!
Πρόσωπο αμφιλεγόμενο με πολυτάραχη ζωή ο Δαίδαλος τραμπαλίζεται μεταξύ δημιουργικότητας και καταστροφής.
Εφευρετικός εραστής της γνώσης και πρωτοπόρος δαμαστής της τεχνολογίας ο Δαίδαλος μας εμφανίζεται ως το αρχέτυπο του τεχνοκράτη που θέτει τις ικανότητες του στην επιδίωξη τεχνολογικών επιτευγμάτων που όμως σαν κατάρα φέρνουν μέσα τους και το σπέρμα της καταστροφής.
Παρόλα αυτά σε όλη τη διαδρομή του ο Δαίδαλος ποτέ δεν διστάζει μπρος την πρόκληση της δημιουργίας αδιαφορώντας προκλητικά για ηθικά διλήμματα και προσεγγίζοντας κάθε στόχο  σαν  μεθυσμένος  από την ηδονή της προσωπικής του επιτυχίας ως επιβεβαίωση της παντοδυναμίας του.
Από το φθονερό σπρώξιμο του ανιψιού του από τον βράχο της Ακρόπολης για να μην ξεπεράσει τη δόξα του και την φυγή του στη Κρήτη, μέχρι την

ΔΑΙΔΑΛΟΣ

Υπέροχος καιρός βαραίνει τη συνείδησή μου



Σύννεφα μαύρα πυκνά ρίχνουν στάλες τις ενοχές μου

Ποτίζει η πλάση στην αγωνία μου.

Σκοτεινά ρυάκια οι θλίψεις τρέχουν χειμαρρώδεις προς τη θάλασσα

Λάσπες, χαμόσπιτα, ξεριζωμένοι βράχοι, τοίχοι σαθροί....

                                            Στρόβιλοι οι αιθέρες γκρεμίζουν.





Θα καθαρίσει ξανά.



Σαν λάμψει ο νεογέννητος Ικαρος θα φορέσει τα φτερά της ματαιοδοξίας μου

Και με χαρά παιδική θα σκiάσει  τον Ηλιο


Πριν  το νήμα η νιότη του κόψει....

Ρακοσυλλέκτης

       ( Σμικρυνθείτε!
                                                                        Οθόνες να συμπιέσουν τη σκέψη
                                                                           Σε φράσεις υπερηχητικές
                                                                     Οι ταχύτητες πια ξεπέρασαν την επικοινωνία....)

                   














                  Ρακοσυλλέκτης




Τα βράδια ψάχνω στα σκουπίδια σας
Πολύτιμο ότι πετάτε για μένα!


Ποιητές δυσνόητοι

στεφανωμένοι με καρπουζόφλουδες
Λογοτέχνες βαρετοί 

παίρνουν γεύση από τα αποφάγια σας
Ζωγράφοι κι αρχιτέκτονες 

τσαλακωμένοι για καυσόξυλα




Καλλιτέχνες πληθωρικοί
Διανοούμενοι μακροσκελείς
Ολη η έκταση του ανθρώπινου πνεύματος
Που δεν χωράει πια στη μηχανή



Πλούσια σε πολιτισμό τα σκουπίδια σας

Τι άλλο είναι η βαρβαρότητα;

CHARLIE HEBDO- Είμαι "προσβλητικός" τι να κάνω;;;;

Ξεχάστηκα προχθές Παρασκευή κι έψησα κρέας

«Πρόσβαλλα» το Χριστιανισμό κι αφιονισμένοι Ιεροξεταστές με πυρπόλησαν.

Ξέφυγε λίγο η φαντασία μου κι έφτιαξα ένα σκίτσο του Μωάμεθ

«Πρόσβαλλα» το Ισλάμ κι ιέρακες Ιμάμηδες με επικήρυξαν.

Ξέμεινα στο χωριό από προμήθειες κι η αγελάδα ήταν πειρασμός

«Πρόσβαλλα» τον Ινδουισμό και πλήθος γιόγκι γοργοπόδαροι με κυνήγησαν.

Χρεοκοπημένος αναγκάστηκα να δουλεύω Σάββατα

«Πρόσβαλλα» τον Ιουδαϊσμό κι εξοργισμένοι πατριάρχες διέρρηξαν τα ιμάτια  τους

και με λιθοβόλησαν

Κείνο το ξύλινο αφρικάνικο Τοτέμ το καψα  χθες  βράδυ από το κρύο

«Πρόσβαλλα» το Τοτεμισμό και μάγοι ολόμαυροι  μ'  αρχαίες  κατάρες και ξόρκια ακατάλυτα με στοίχειωσαν.

Για τον Κομφούκιο, τον Λάο Τσε, τον Βούδα,τον Σιντοϊσμό ότι κι αν κάνω ότι κι αν πω ειναι μια «προσβολή»

Λες στίφη μυριοπληθή  θρησκομανών  να με κύκλωσαν;;;

Είμαι «προσβλητικός» τι να κάνω;;;;;

Να τους στείλω όλους «στο Διάολο»;!;!;!:!

(πίσω στην) Πόλη

       Πόλη.

Οι άνθρωποι είναι η Φύση.

Λουλούδια ανθίζουν

Παίζοντας μπάλα

Στον ακάλυπτο.

Ευθυτενή κυπαρίσσια

Συγκρίνουν τις καριέρες τους

Στα μεσημεριανά καφέ.

Μια νεαρή τριανταφυλλιά

Ανοίγει τα στήθη της

Στον Ηλιο.

Κι ο πλάτανος στο μπαλκόνι

Αποκαμωμένος από το μπετόν

Αποκοιμιέται φθινοπωρινά

Στις αναμνήσεις του

Από το χωριό.

Κάτω από την πλατεία

Νοτισμένο χώμα μυρίζει.  (Αφιερωμένο στη Ζz-Αυγουστος 2014)

Παρακμή

Ακολούθησε μια παγωμένη Άνοιξη

Χλωμές αχτίδες  χάραζαν   στα  πρωινά 

διαδρομές  πικρές

με σμήνη  κάτασπρων   χελιδονιών

Δέντρα μπουμπούκιαζαν στη θλίψη

στείρους χυμούς

για τους ανόρεκτους βόμβους ή τις σιωπές των μελισσών 

Στις ακυβέρνητες πολιτείες

σπασμένοι κάβοι θρηνολογούσαν

στις άσκοπες  χειρονομίες  των ναυαγών

την αέναη φυγή των οριζόντων προς  τις

ζεστές  χώρες του Νότου

Μα ξαφνικά συνέβη

Ένας  αθώος κεραυνός  ξέσκισε με μιας όλα τα γέρικα κατάρτια

Και πάλι από την αρχή ξεκινήσαμε

με υποσχέσεις χιλίων άστρων για οδηγό

το γνώριμο ταξίδι προς το Άγνωστο.

O Άνθρωπος του Καναπέ

Η ζωή μας έχει γίνει επικίνδυνη.

Παράδειγμα: πόσες φορές σήμερα δεν κόντεψα να πνιγώ!

Και μην αναφέρω τις παρoλίγο πτώσεις μου

Κι έπειτα το τύλιγμα μιας τρίχας στο λαιμό

το δέσιμό της- μπλέξιμο στην λάμπα, κι ιδού το σώμα σου

όρθια λαμπάδα στο κενό

να αιωρείται άψυχο για πάντα.

Η ζωή μας σίγουρα είναι πολύ επικίνδυνη τώρα.

Κι ήρωες λογιζόμαστε όλοι εμείς εδώ.

Ο θάνατος μια διαρκής επίθεση των πάντων.

Κάτω απ τη σκόνη, μες το φαγητό

έξω στο κρύο, πάνω στην σκάλα

στο κενό

παραμονεύει αόρατος, καραδοκεί

με σχέδια μυστικά

σ αέρα, γη, νερό μας εκτελεί.

Σίγουρα η ζωή ποτέ δεν ήταν πιο επικίνδυνη.

Κάθε της χτύπος πισώπλατη φθορά.

Μια πανοπλία από συμβουλές.... Μα δεν αρκεί.

Κλείσε το ρεύμα, πάρε το παλτό

βλάπτει ο ήλιος, πάλι τρως;

μην βγεις απόψε.

Προσοχή στο φορτηγό!

Θεέ μου! Θεέ μου! Ζω; Ζω;

Πάλι καλά.

Ας πάω να κοιμηθώ.

Άλλη μια μέρα πέρασε..... Ζωή σ ευχαριστώ!

Σκουριές: Η Προφητεία του Ιερώνυμου Μπος.

( Ο Ιερώνυμος Μπος ήταν Ολλανδός ζωγράφος που έζησε στα τέλη του 15ου αιώνα. Στα έργα του αποτυπώνει σκηνές Αποκάλυψης όπου ανθρώπινα σώματα και μηχανικά εξαρτήματα  σε ένα τοπίο σύγχρονου εργοταξίου  απογυμνωμένου από κάθε στοιχείο φυσικού περιβάλλοντος μπλέκουν σε τερατικές παραστάσεις πυρετικής βιασύνης και ασυνάρτητης έντασης σε ένα σχόλιο σχεδόν προφητικό της  απανθρωποίησης του Ανθρώπου μέσω της θεοποίησης  της  τεχνολογίας)

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΜΠΟΣ

Στο περιβόλι του Θεού
ήρθε ο Διάολος να μείνει
Μας έδωσε τα ρετιρέ αντιπαροχή
θεοί είπε πως θα γίνουμε
κι άρχισε να χτίζει το καμίνι.

Ετσι ανεβήκαμε ψηλά

Τα δέντρα ξύλεψε
Ξερίζωσε όλα τα φυτά

Πιο ψηλά

Τα ζώα έγδαρε
Λάσπη τα ψάρια
Απνοα έριξε χάμω τα πουλιά


Πιο ψηλά

Τη γη ερήμωσε
Νεκρή τη θάλασσα απογύμνωσε

Πιο ψηλά
Θολά τα ουράνια

Σκοτεινά.....



Πιο ψηλά
Η Εύα στείρα
Πιο ψηλά
Αρρωστα  παιδιά
Πιο ψηλά
Θάνατος το θάνατο σκορπά


Πιο ψηλα.....

Θεοί ποτέ δεν γίναμε
Μα ούτε  Άνθρωποι είμαστε  πια.

Νικολόπουλος Βασίλης

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Τίναγμα χαίτης είναι η ζωή που διάλεξες
Κι ατίθασης οπλής φθορά στο βράχο
Κι αφρός που χύνεται πικρός στου χαλινού το πρόσταγμα

Σπάσε του σάπιου ξύλου τον ορίζοντα
Και χίμηξε  μονάχος σ όποιο λιβάδι
Που αγριολούλουδα κι ανθοί ευωδιάζουν

Και δέσε τ άρωμα βαρβάτη σάρκα
Στων μπουμπουκιών το δάγκωμα ξεσπώντας
Την τόση πείνα που σε στέγνωσε

Γιατί στ αφρατοχώραφα δεν άντεχες
Τις ήμερες δροσιές
Που ολόγλυκες μέλωναν το μαστίγι
Κι αχώνευτες τις χλόες ξερνούσες
Μ άγρια βία

Ο καλπασμός να σου δοθεί
Ο οξύς ιδρώτας
Και το βαθύ κυματοβλέφαρο του αγέρα
Τρέξε! Τρέξε μακριά!

Μόνο να αρνείσαι.......

-Νικολόπουλος Βασίλης

Γιατί δεν θα επαναστατήσω: Η σκλαβιά ως "επιλογή".

Νόμιζα ότι ήμουνα φτωχός αλλά όχι, ήμουν απλά "μη προνομιούχος"
Για χρόνια στην ανεργία έμαθα τελικά ότι ήταν "ημιαπασχοληση"
Πίστευα στα δικαιώματα μου μέχρι που ανακάλυψα ότι ήταν "κεκτημένα"
Θύμωνα με τους πλούσιους αλλά κακώς γιατί ήταν μόνο "επενδυτές"
Με ενοχλούσαν οι απολύσεις αλλά δεν θα πρεπε αφού ήταν "μη εθελοντικές αποχωρήσεις"
Διεθνείς κερδοσκόποι με βίαζαν αλλά αλλοίμονο αν δεν καθησύχαζα και τις "αγορές"
Πολιτικοί κατέστρεφαν τη ζωή μου αλλά έτσι είναι οι "μεταρρυθμιστές"
Τοκογλύφοι με εξαθλίωναν αλλά ποιος μπορεί να ζήσει χωρίς "εταίρους δανειστές";
Δοτοί πρωθυπουργοί με κηδεμόνευαν μα ήταν  "τεχνοκράτες" όχι χουντικοί
Γκεμπελική προπαγάνδα με αποβλάκωνε αλλά αυτά έχει η "έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση"
Αντίθετος στη μείωση μισθών μέχρι που μου εξήγησαν ότι πρόκειται για "αύξηση της ανταγωνιστικότητας"
Κι αν έπεφτε το επίπεδο της ζωής μου αυτά έχουν οι "διαρθρωτικές αλλαγές"
Δεν ήταν τελικά οι καταστροφές "αναγκαίες για όλους προσαρμογές";;;


Είναι αλήθεια ότι ζοριζόμουν
Με εξόργιζε η απαίτηση για υποταγή
Μέχρι που κατάλαβα ότι ήθελαν απλά να δείξω.... "λίγη υπευθυνότητα".


Άλλωστε τι είναι  και η σκλαβιά, μια  "επιλογή....πατριωτική"!


(Τελειώνοντας το παραπάνω κείμενο μου ήρθε τελείως συνειρμικά στο μυαλό το σοφο βιβλίο του Εριχ Φρομ "Ο φοβος μπροστα στην ελευθερια" που γραμμένο στη δεκαετία του 30 περιγράφει με όρους κοινωνικούς και ψυχολογικούς την παραίτηση του σύγχρονου ανθρώπου υπερ εθνοσωτήρων, δικτατορων και δοτών ηγετων, όταν πειστεί ή βιώσει την ελευθερία του ως δυσβάσταχτο βάρος και ευθύνη.
Για δες λοιπόν που εκτός από την οικονομική κρίση τελικά κι αλλα στοιχεία μας παραπεμπουν στην δεκαετία του 30.
Εύχομαι όχι με τη γνωστή κατάληξη!)-NB.