"Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ." του Κ.Καβάφη.....γιατί αποικία μας καταντήσανε οι "πολιτικοί αναμορφωτές"!!

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.


.......Αθάνατοι ποιητές! Ο πολιτισμός μας απάντηση στην κρίση τους....
"να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή"
"Για κάθε τι,για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν"
"στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν"
"με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής"
"Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες"
"και να παυθούν ζητούνε πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς"
"παραιτηθείτε....σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη"

.....και στους εργολάβους της παραπληροφόρησης που μας πουλανε την αποικιοκρατία για πατριωτισμό!
Χαμένα τα λόγια σας, σας πρόλαβε ο Καβάφης!
Αποικία μας καταντήσατε και οι "πολιτικοί αναμορφωτές" των χαρατσιων, των εκβιασμών και των "θυσιών" απλά,  και δια του στόματος του ποιητή, το επιβεβαιώνουν!

"Ο Θούριος" της Νέας Τάξης.....βγήκε πάλι ο Δασκαλόπουλος και μας τον θύμησε!

 "Ως πότε κεφαλαιοκράτες θα ζούμε στα στενά;"

Τους ακούς στη τηλεόραση και σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα ( Μίχαλος, Δασκαλόπουλος κλπ ):


«Ως ποτέ αδέλφια, μας λένε, θα είναι «δέσμιο» το κεφάλαιο;
Πρέπει να το «απελευθερώσουμε»
Οχι άλλοι έλεγχοι από τους εργαζόμενους που το παράγουν, τέρμα ο περιορισμοί εντος της χώρας του.

Δεν το λυπάστε;
Θέλει να κάνει ένα ταξιδάκι… να πάει στην Αφρική… να εκμεταλλευτεί τα παιδάκια και δεν μπορεί!
Θέλει να πάει στη Νότια Αμερική να βάλει στη δούλεψη του σκλάβους-εργάτες σε ορυχεία και στην Ασία σε ορυζώνες και φυτείες, να φέρει την «ανάπτυξη»
και αδυνατεί!

Μέχρι την Κινά να πεταχτεί να δουλέψει για το «κομμουνισμό»
και δεν μπορεί!

Θέλει ακόμη να πάει στο Μονακό να παίξει στα καζίνο
να μπει σε ένα ελβετικό λογαριασμό
μέσω μιας offshore σε ένα παράδεισο φορολογικό να ξεκουραστεί
ή ακόμη σε τοξικά ομολόγα να επενδυθεί
να γίνει μια ωραία φούσκα
να μεγαλώσει
με ψέματα και φήμες να διογκωθεί
και μπαμ!
να σκάσει…


Και στα τέσσερα σημεία…
σαν τον άνεμο…
να χαθεί…


Και δεν μπορεί! Δεν μπορεί!»


Αχ, ρε παλιόπαιδα μας κατασυγκινήσατε πάλι….- Νικολόπουλος Βασίλης

"Το Κεφάλαιο" του Καρλ Μαρξ.....και από φέτος όλα τα παιδάκια στα εργοστάσια!

Αφου η κ.Διαμαντοπουλου στη φουρια της να επιβάλλει τη νεοφιλέλευθερη αντι-μεταρρύθμιση στα Πανεπιστημια "ξέχασε" να τυπώσει τα σχολικά βιβλία (αμελητέα παραλλειψη για μια Υπουργο Παιδείας ) και αφου η μεγαλοαστική μας τάξη επιμένει να γυρίσουμε στον 19ο αιώννα για να "σωθεί η χώρα" ας παρουμε μια γεύση απο τον αγαπημένο αιώνα όλων των καπιταλιστών οπως γλαφυρά περιγράφεται στο περιβόητο "Κεφαλαιο" του απο τον Καρλ Μαρξ:

Από την έκθεση της επιτροπής Ουαιτ για την παιδική εργασία στην Αγγλία το 1863:

"Είμαι 13 χρονών.....Τον περασμένο χειμώνα εργαζόμουν ως τις 9 το βράδυ και τον προπερασμενο χειμώνα ως τις 10. Τον τελευταίο χειμώνα έκλαιγα σχεδόν κάθε βράδυ γιατί πονούσαν τα πληγιασμένα πόδια μου".

"Οταν ο γιος μου ήταν 7 χρονών τον κουβαλούσα μέσα στο χιόνι στην πλάτη μου ως το εργοστάσιο και απο το εργοστάσιο στο σπίτι και δούλευε συνήθως 16 ώρες.....Συχνά γονάτιζα πλαι του και τον ταιζα την ώρα που στεκόταν μπροστά στη μηχανή γιατί δεν του επιτρεπόταν ούτε να απομακρυνθεί απο αυτή ούτε να την σταματήσει".

"Ο Ουιλλιαμ Γουντ ηλικίας εννέα χρονών ήταν 7 χρονών και 10 μηνών όταν άρχιζε να εργάζεται....Ολες τις μέρες της εβδομάδας έρχεται στις 6 το πρωι και σταματάει στις 9 το βράδυ....Επομένως δεκαπεντάωρη εργασία για ένα παιδί 7 χρονών!"

Από τους μάρτυρες (εργάτες σε εργοστάσια) που ανάκρινε το μέλος της επιτροπής Ουαιτ 270 ήταν κατω από 18 χρονών, 40 κάτω απο 10, 10 μόνο 8 και 5 μόνο 6 χρονών. 

.....επειδή λοιπόν για να "σωθέι η χώρα" όπως μας διαβεβαιώνουν και οι αμερικανοσπουδαγμένοι οικονομολόγοι μας πρέπει να "΄θυσιαστεί μια γεννια"

επειδή τα "οικονομικά θαυματα" (οπως και σημερα το κινέζικο και το ινδικό) βασιζονται  στην παιδική εργασία

Γι αυτό: Ολα τα παιδάκια στα εργοστάσια!

και με τις ευλογίες του υπουργείου παιδείας που κάνει ότι μπορεί για να την απαξιώσει.......

Αλλωστε οπως καποιοι αλλοι "σοσιαλιστες" ("εθνικο-" οι συγκεκριμένοι) σε ενα άλλο "ευαγες ίδρυμα" (στο στρατοπεδο συγκεντρωσης Νταχαου) είχαν γράψει:

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ!

Προς όλα τα παιδάκια του κόσμου λοιπόν : ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!

"Η παρακμή του Δήμου".....ο Δημοσθένης καταγγέλει το "ρήτορα" Βενιζέλο!

Λέει ο Δημοσθένης:

".......Αλλοτε οι Ελληνες ήταν παντα έτοιμοι να θυσιαστούν για την ελευθερία. Σήμερα είναι έτοιμοι να υποδουλωθούν.
Υπήρχε, πράγματι, παλαιότερα στις ψυχές όλων κάτι που δεν υπάρχει πλέον σήμερα.....
Τι ήταν αυτό;
Πολύ απλά το γεγονός και μόνον ότι όλοι μα όλοι μισούσαν τα μίσθαρνα όργανα όσων κατα καιρούς φιλοδοξούσαν να εξουσιάσουν ή να διαφθείρουν την Ελλάδα και δεν υπήρχε μεγαλύτερη τιμωρία απο αυτήν που επεφύλασσαν στους αποδεδειγμένα αργυρώνητους.
Ετσι την κάθε ευκαιρία δράσης, οι ρήτορες κι οι στρατηγοί δεν ήταν δυνατόν να εξαγοραστούν και να την αφήσουν να πάει χαμένη, όπως δεν ήταν δυνατόν να εξαγοραστεί ούτε η μεταξύ μας ομόνοια ούτε η δυσπιστία προς τους τυράννους και τους βαρβάρους.
 Στις μέρες μας αντίθετα όλα τούτα εχουν ξεπουληθεί σαν εμπορεύσιμα αγαθά και στη θέση τους εχουν εισαχθεί όλα όσα κατέστρεψαν και διέβρωσαν την Ελλαδα.
Ποια είναι αυτά;
Η ζήλεια για τους δωροδοκηθέντες, η ανοχή για τους τυχόν αποκαλυφθέντες, η συγγνώμη προς τους ενόχους, το μίσος ενάντια σε όσους τα στηλιτευουν όλα αυτα, κι όλα τα.......

" Λούκυ Λουκ" των Μορρίς- Γκοσινύ..........βρέθηκαν οι αδελφοί Ντάλτον!

Τελικά όχι μόνο τα καλά βιβλία αλλά και τα καλά κόμικς μιλάνε για τη ζωή μας.
Όπως αποδεικνύει η παράπλευρη φωτογραφία βρέθηκαν....... οι αδελφοί Ντάλτον!(ή τουλάχιστον άμεσοι απόγονοί τους).
Ζουν και κυκλοφορούν ανάμεσα μας με στολή ΜΑΤ ενώ είναι  σίγουρο ότι εκτός από τις ασπίδες που κρατάνε ανάποδα πρέπει από κάτω να φοράνε και τις ολόσωμες ριγέ φόρμες της φυλακής άλλη μια απόδειξη της σχέσης κράτους και παρανόμων του παρακράτους.
Βέβαια προκύπτει ένα αριθμολογικό πρόβλημα:
Ο Ματατζής που κρατάει σωστά την ασπίδα του είναι ο Τζόε, ακριβώς διπλά του είναι ο Τζακ, ο Ουίλλιαμ και ο Αβερελ όποτε περισσεύουν τέσσερις άρα αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι ζούμε σε εποχές γενικευμένης αποβλάκωσης όπου το ζήτημα δεν είναι να "ξυπνήσεις" αλλά να μην αποβλακωθείς.
Η βλακεία "αυξάνεται και πληθύνεται" και κυκλοφορεί με πλήρη εξοπλισμό ΜΑΤ γιατί ως γνωστόν..... (θέλει να )  είναι ανίκητη!!!!

"Η Φαρμα των Ζώων" του Τζορτζ Οργουελ...... και ο Βενιζέλος σε ρόλο Στριγγλή!

(Η υπόθεση είναι γνωστή. Τα ζώα επαναστατούν αλλά τα γουρούνια σταδιακά εγκαθιστούν δικτατορία. Ο Στριγγλής είναι ένα ταλαντούχο στη ρητορική γουρουνάκι που αναλαμβάνει τις "δύσκολες αποστολές" να πείσει τα ζώα ότι "όλα γίνονται για το καλό τους".)


"........Έστειλαν τότε το Στρίγγλή να δώσει τις αναγκαίες εξηγήσεις.( γιατί τα γουρούνια κρατάνε για τον εαυτό τους το γάλα και τα μήλα)
-Σύντροφοι σήκωσε φωνή υποθέτω πως δε φαντάζεστε πως εμείς τα γουρούνια το κάνουμε αυτό από πνεύμα εγωισμού για λόγους προνομιών. Πολλοί από μας σιχαίνονται και το γάλα και τα μήλα. Ακόμη κι εγώ ο ίδιος. Ο μόνος λόγος που τα μαζεύουμε είναι γιατί πρέπει να κοιτάξουμε την υγεία μας. Τόσο το γάλα όσο και τα μήλα- όπως έχει αποδειχτεί κι επιστημονικά σύντροφοι- περιέχουν συστατικά απολύτως αναγκαία για την καλή κατάσταση ενός γουρουνιού. Εμείς τα γουρούνια κάνουμε διανοητική εργασία. Ολη η διοίκηση και οργάνωση τούτης εδώ της φάρμας εξαρτάται από εμάς. Μέρα νύχτα φροντίζουμε για σας. Τούτο το γάλα το πίνουμε για το δικό σας καλό και για τον ίδιο λόγο τρώμε αυτά τα μήλα. Μπορείτε να βάλετε με το μυαλό σας τι θα γινόταν αν εμείς τα γουρούνια παραμελούσαμε τα καθήκοντα μας;......."

".....Μετά από όλα τούτα ο Στριγγλής στάλθηκε  να κάνει το γύρο της φάρμας και να εξηγήσει στα άλλα ζώα τη νέα κατάσταση των πραγμάτων.(δηλ. τη δικτατορία του γουρουνιού Ναπολέοντα)
-Σύντροφοι έλεγε πιστεύω...........

"Ο Διγενής Ακρίτας" του Κωστή Παλαμά......και οι τρεις Χάροντες!

Καβάλλα πάει ο Χάροντας
το Διγενή στον 'Αδη,
κι άλλους μαζί... Κλαίει, δέρνεται
τ' ανθρώπινο κοπάδι.

Και τους κρατεί στου αλόγου του
δεμένους τα καπούλια,
της λεβεντιάς τον άνεμο,
της ομορφιάς την πούλια.

Και σα να μην τον πάτησε
στου Χάρου το ποδάρι,
ο Ακρίτας μόνο ατάραχα
                                                                                     κοιτάει τον καβαλλάρη!

- Ο Ακρίτας είμαι, Χάροντα,
δεν περνώ με τα χρόνια.
Μ’ άγγιξες και δε μ’ ένοιωσες
στα μαρμαρένια αλώνια;

Είμ’ εγώ η ακατάλυτη
ψυχή των Σαλαμίνων.
Στην Εφτάλοφην έφερα
το σπαθί των Ελλήνων.

Δε χάνομαι στα Τάρταρα,
μονάχα ξαποσταίνω.
Στη ζωή ξαναφαίνομαι
και λαούς ανασταίνω! –


...."κλαίει (από τα δακρυγόνα) και δέρνεται (από τη ΔΝΤ-μπατσοκρατία) το ανθρώπινο κοπάδι" μα ο (παππούς) Ακρίτας που "δεν περνά με τα χρόνια" είναι εκεί και  μας υπενθυμίζει:
"Δεν χάνομαι στα Τάρταρα μονάχα ξαποσταίνω.
Στη ζωή ξαναφαίνομαι και λαούς ανασταίνω!" 

Το τραγουδάκι της "Μεταρρύθμισης".....τώρα και του Μεσοπρόθεσμου!

Εργαζόμενε μ’ακους;

Έλα να κάνουμε αλλαγες. « Επαναστατικές¨»
"Μεταρρυθμίσεις".Ριζικές. Ανατροπές.« Προοδευτικές»
Μια ζωή οχτάωρο, σύνταξη, παροχές… Πως μπορεις;
Είσαι "συντηρητικός". Δέξου την εξέλιξη.
Ακόμη απεργείς;


Χτύπα το κατεστημένο. Το παλιό…Έλα, το καινούργιο είναι εδώ.
Μοντέρνο, φρέσκο… Άρα « προοδευτικό».
Ωράριο εργασίας οχτάωρο; Μα που ζεις; Έλα θα δουλέψεις δωδεκαωρο. Μπορεις, μπορεις…
Συλλογικές συμβάσεις εργασίας, κοινωνική ασφάλιση, ένσημα…Τι είναι αυτά;

Κάτω τα δικαιώματα, ζήτω η δουλεια!



Άκου τον εργοδότη σου. Πολύ μιλάς.
Είναι κοινωνικός εταίρος σου…
Για το συμφέρον σου, μην αντιδράς!


Μαθέ τα συνθήματα. Τα « επαναστατικά».
"Εργοδότες όλου του κόσμου ενωθείτε.
Εργαζόμενοι με υπευθυνότητα υποταχθείτε".

Τώρα όλοι μαζί:
"Δουλεια, δουλεια για λιγότερα λεφτά!"

Δεν σας ακούω …Πιο δυνατά!


Εργαζόμενε μ’ακους;
Το μέλλον είμαι εγώ. Μ ε ρηξικέλευθες ιδέες
οπισθοδρόμησης στην «επανάσταση» της Νέας Τάξης σε οδηγώ.
Στον εικοστό πρώτο αιώνα απ’ τον εικοστό…
Με μια στάση στον δέκατο ένατο...

Για πολύ καιρό!



- Γράφτηκε 10 χρόνια πριν κι όμως για δες που σήμερα όλη η "σοσιαλνεοφιλελευθερη κομπανία" είναι επι σκηνής: "σοσιαλιστες" υπουργοί φανατικοι "μεταρρυθμιστες" και νεοφιλελευθεροι "επαναστάτες" παλεύουν με τις "δυναμεις της συντηρησης" που "δεν θελουν να αλλαξει τίποτα"....
Απεχθείς βιαστές...Πρώτα των λέξεων....Κι έπειτα της ζωής μας! -Νικολόπουλος Βασίλης.

 

"Το κοινωνικό συμβόλαιο" του Ζαν Ζακ Ρουσσώ.....ε, όχι και ο Ρουσσώ "φιλοχουντικός"!

".....Απο τη στιγμή που οι δημόσιες υπηρεσίες παυουν να είναι η κύρια απασχόληση των πολιτών, κι αυτοί αρχίζουν να αρέσκονται περισσότερο με το να γεμίζουν το πουγγί τους, παρά να ενδιαφέρονται για το ατομό τους, το Κρατος βρίσκεται κιόλας πολυ κοντά στην ερημωσή του.
Χρειάζεται να γίνει κάποιος πόλεμος; Οι πολίτες πληρώνουν μισθοφόρους κι αυτοί μένουν στα σπίτια τους. Πρέπει να πάνε στη συνέλευση; Διορίζουν αντιπροσώπους και μένουν στα σπίτια τους.
Από αγάπη για το χρήμα και την τεμπελιά, δημιούργησαν στρατιώτες για να υποδουλώσουν την ίδια την πατρίδα τους, κι αντιπροσώπους για να την ξεπουλήσουν. Ειναι η απορόφησή τους με το εμπόριο και τις βιοτεχνίες, είναι το αχόρταγο συμφέρον του κέρδους, είναι η μαλθακότητα και η αγάπη για τις ανέσεις, που.........

" Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος" της Ελένης Βακαλό.....και πως ο φοβισμένος πολίτης γίνεται ένας χαιρέκακος ραγιάς!

"Θα σας πω πώς έγινε
έτσι είναι η σειρά
Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν κτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε
πριν κοντά του να πλησιάσει, για να σκύψει να τον πιάσει,σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο
και καλύτερα να πούμε
ούτε πως τον έχω δει
Και επειδή φοβήθηκε έτσι συλλογίστηκε.
Τάχα δε θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε, αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
από πάνω να κτυπά
Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας".- Δέσποινα

.....και λέει ο ραγιάς: "ήρθε ο καιρός ο (φταίχτης) λαός ( γιατί ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;) να πληρώσει (και καλά του κάνουνε) για την καλοπέραση του ( αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες)".....
Κι άρχισε λοιπόν και κείνος από πάνω να χτυπά (είναι διεφθαρμένος, είναι τεμπέλης, πρέπει να πληρώσει, του αξίζει να τιμωρηθεί  κλπ κλπ)....
Αρχή της εξέγερσης (στην κακία του φοβισμένου ραγιά)...Καλημέρα σας!

"ΦΟΒΑΜΑΙ" (του Μανώλη Αναγνωστάκη).....τα παπαγαλάκια που ξαφνικά "συμπαραστέκονται" στους αγανακτισμένους πολίτες.

Φοβᾶμαι...

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.


......αυτά  έγραφε ο Μανώλης Αναγνωστάκης  για την κοινωνία της μεταπολίτευσης εν ετει 1983 - Γιώργος.

" Η κατασκευή υπηκόων" του Ε. Α. Ράουτερ........για να παραμείνουμε "αγανακτισμένοι" πολίτες!

Πως κατασκευάζεται μια γνώμη σε ένα κεφάλι.

Στο σχολείο κατασκευάζονται άνθρωποι. Η διαδικασία της κατασκευής ανθρώπων λέγεται εκπαίδευση. Η οικογένεια, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, το θέατρο, το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες, τα βιβλία και τα πλακάτ είναι σχολεία με την ευρύτερη έννοια. Για την κατασκευή πραγμάτων χρησιμοποιούνται εργαλεία. Το εργαλείο με το οποίο κατασκευάζονται άνθρωποι είναι η πληροφορία.

Οι νόμοι φτιάχνονται από ανθρώπους. Κανείς δεν φτιάχνει ένα νόμο που να στρέφεται εναντίον του. Αν κάποιος δεν είναι πλουσιότερος από τους άλλους, δεν του περνάει από το μυαλό η σκέψη να πει «Ου κλέψεις».

Όταν οι πρώτοι άνθρωποι πλούτισαν αρκετά ώστε να μπορέσουν να συγκροτήσουν μια συμμορία για την καταπίεση και την εκμετάλλευση των άλλων γεννήθηκε αυτό που ονομάζουμε σήμερα κράτος.
Το κράτος είναι η μετεξέλιξη μιας συμμορίας από μπράβους. Οι νόμοι είναι η μετεξέλιξη ενός καταλόγου με τις επιθυμίες των πλούσιων δουλοκτητών.

Το κράτος διευκολύνεται στη διακυβέρνηση αυτού του νέου είδους υπηκόων χάρη σε δύο εξελίξεις: η πρώτη είναι.....

"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος" του Τάσου Λειβαδίτη.......πρέπει να αρνηθείς την βραδινή ξεκούραση στο καναπέ σου!

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν’ αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ’ απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
θ’ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν’ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν’ άστρο,
να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να λεει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ’ αποχαιρετήσεις όλ’ αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ’ το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
απ’ τ’ άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν’ ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
αφού όλο και νέοι αγώνες θ’ αρχίζουμε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ’ αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα νάγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ’ ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ’ την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν’ ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Πηγή: ΠαραλληλοΓράφος

"Μόνο ένα σπασμένο κεφάλι".......γιατί η πρώτη μορφή βίας είναι πολιτική!

Σπασμένα κεφάλια από ΜΑΤ
Σπασμένα κεφάλια από αυτοκτονίες
Σπασμένα κεφάλια μιας "ξαφνικής" δυστυχίας
Σπασμένα κεφάλια ανασφάλιστων
Σπασμένα κεφάλια ανέργων
Σπασμένα κεφάλια υπαλλήλων
Σπασμένα κεφάλια άστεγων
Σπασμένα κεφάλια διαδηλωτών
Σπασμένα κεφάλια εργαζομένων
Σπασμένα κεφάλια αγροτών
Σπασμένα κεφάλια νεόπτωχων
Σπασμένα κεφάλια απεργών
Σπασμένα κεφάλια χρεοκοπημένων
Σπασμένα κεφάλια ασθενών
Σπασμένα κεφάλια φορτηγατζήδων
Σπασμένα κεφάλια εμπόρων
Σπασμένα κεφάλια μεταναστών
Σπασμένα κεφάλια συμβασιούχων
Σπασμένα κεφάλια λιμενεργατών
Σπασμένα κεφάλια συνταξιούχων
Σπασμένα κεφάλια κατοίκων
Σπασμένα κεφάλια νέων
Σπασμένα κεφάλια φοιτητών
Σπασμένα κεφάλια συζύγων
Σπασμένα κεφάλια παιδιών...

Σπασμένα κεφάλια λαών.

Σπασμένα κεφάλια "καθυστέρησης"
Σπασμένα κεφάλια "εθνικής σωτηρίας"…
Σπασμένα κεφάλια προπάντων μιας "απαραίτητης (δημοσιονομικης) πειθαρχίας".

Σπασμένα κεφάλια υποκριτών!

...που "καταδικάζουν τη βία" που οι ίδιοι εξαπέλυσαν στο σώμα της κοινωνίας
και ξεχνάνε ότι στη σειρά των "σπασμένων κεφαλιών"
κάθε κεφάλι, δεν είναι τίποτα περισσότερο….
Μόνο ένα σπασμένο κεφάλι!- Νικολόπουλος Βασίλης

"Βιολέτες για μια εποχή" του Τάσου Λειβαδίτη.....και το πραγματικό δίλημμα: Ποίηση ή Βαρβαρότητα;

   "Κι άξαφνα έγινε μια παράξενη ησυχία, όπως όταν κατεβάζεις την κουρτίνα για μια πράξη ανομολόγητη- στάθηκα στη μέση της κάμαρας και κοίταξα όλο το ανεκπλήρωτο της ζωής μου,
   μόλις είχα γυρίσει νικημένος, ζέστανα λίγο φαί στη γκαζιέρα, φόρεσα και το παλιό γιλέκο του παππού, κρύωνα, στο συρτάρι σωρός τα κιτρινισμένα γράμματα σαν ένα ιδιόκτητο κοιμητήρι.
Κι όμως υπήρξαμε κάποτε βασιλιάδες του πρωινού και το βράδυ αιχμαλωτίζαμε το άπειρο στ αδέξια λόγια της προσευχής μας κι ύστερα, καθώς μεγαλώναμε, εκείνες οι μυστηριώδεις φιλίες σε τόσα βράδια λησμονιάς, με ποιους;  άγνωστο, πράγματα ανεξήγητα που είναι αδύνατο να γίνουν παρελθόν  και στέκουν εκει σαν αίνιγμα ( όταν είχαμε τη νεότητα ήμασταν πολύ νέοι για να επωφεληθούμε) - κι ίσως, σκέφτομαι, απο κει να ξεκίνησε ο θάνατος: απ το όνειρο κάποιου που δεν του φτανε ο κόσμος...." - από το ποίημα "Ταξίδι Χωρίς Τέλος".

 Η αξία ενος πολιτισμού κρίνεται απο τη θεση που δίνει στη φωνή των  ποιητών...Δεν έχουν οι βάρβαροι θρησκεία; δεν εχουν τεχνολογία;....Οι βάρβαροι δεν έχουν ποίηση.
Και κανένα  δίλημμα ("σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" κλπ) δεν μπορεί να τεθεί αν πρώτα δεν απαντήσουμε στο ουσιαστικό ερώτημα: Ποίηση ή Βαρβαρότητα;
Ελένη Π.